Napabalita kamakailan ang pagsasampa ng Bureau of Internal Revenue (BIR) ng kasong tax evasion o hindi pagbabayad ng tamang buwis sa negosyanteng si William Villarica, may-ari ng tanyag na Villarica Pawnshop na nakikita natin sa iba’t ibang bayan. Diumano, sa loob ng halos sampung taon mula 1998-2009, nagbayad lamang si Villarica ng halagang P25,600 na buwis. Ayon pa sa BIR, noong taong 2007 ay hindi pa diumano ito nagbayad ng takdang buwis, ganoong nakabili diumano ito ng mga mamahaling sasakyan tulad ng Lamborghini na may halagang 26 na milyong piso.
Kulang din daw, dagdag pa ng BIR, ang buwis na ibinayad ni Villarica upang maipasok sa bansa ang kanyang Lamborghini. Kapag napatunayang nagkasala, ang maysala ay maaaring mahatulan ng hindi hihigit sa 10 taong pagkakabilanggo.
Ang pagsasampa ng kasong ito laban kay Villarica ay isang magandang patunay na seryoso ang pamahalaan ni Pangulong Benigno S. Aquino III sa paglaban sa korupsyon. Kung ating babalikan ang kanyang naging kampanya noong nakaraang halalan, naging slogan niya ang mga katagang “Kung walang corrupt, walang mahirap.” Bukod pa dito, kanyang inulit sa kanyang talumpati noong kanyang inagurasyon na ang sinumang nagkamali ay kailangang humarap sa hustisya at hindi maaaring patuloy ang kalakaran ng walang pananagutan at tuloy na pang-aapi. Nasa panahon na tayo ng pagkilos at ang mga slogan noong kampanya, ngayon ay binibigyang buhay na.
Walang duda na talamak na ang suliranin ng korupsyon sa ating bayan. Sa mga pag-aaral na naisagawa na tungkol dito, sinasabing ang korupsyon ay bahagi na ng ating kultura kaya nagkaroon na tayo ng iba’t ibang bansag dito, tulad ng tong, tongpats, lagay, under the table, ACDC (attack-collect, defend-collect), abogado, areglo, zero-zero. Maging ang ating mga dating pangulo at mga pambansang bayani ay hindi iginalang ng kalakarang ito. Halimbawa, kung tatanungin ka ng isang tiwaling opisyal na “Sino ang abogado mo?,” maaari mong sabihin na Manuel Roxas kung 100 piso ang lagay mo, Diosdado Macapagal kung 200 piso at Ninoy Aquino kung 500 piso, dahil mga larawan nila ang nakalagay sa mga perang ito. Sa isang pag-aaral na isinagawa noong 2006 ng Center for People Empowerment and Governance (CenPEG), nakabuo sila ng isang diksyunaryo ng 400 salita na ginagamit para ikubli ang kalakarang ito. Tinawag nila itong “Corruptionary” at ito ay tanda na buhay na buhay nga talaga ang bulok na sistemang ito.
Subalit ang ‘paglalagay’ ay isa lamang uri ng korupsyon na kinakaharap nating mga ordinaryong mamamayan. Sa mga nagdaang panahon ay may nasaksihan tayong mga eskandalo at alegasyon na talaga namang napapailing tayo at nasasabi natin ang salitang “garapal.” Ito ang uri ng korupsyon na nakikita natin sa mga nasa itaas, o sa mga taong nasa katungkulan, na talagang walang pasubaling ginagamit ang kaban ng bayan para sa personal na pakikinabang. Sabi nga ng taxi driver na nakausap ko kamakailan ng mapag-usapan namin ang ilang mga kontrobersyal na opisyal, “Naubusan na ako ng salita para ilarawan ang mga kapalmuks na ‘yan.” Kapag kasi naririnig natin ang malalaking halaga na nawawala dahil sa korupsyon, agad nating naiisip ang kung ano ang maaaring magawa ng nakurakot na perang iyon para sa ating bayan: Ilang silid-aralan, ilang pagamutang-bayan, ilang kalsada, ilang pabahay, ilang sistema ng irigasyon ang dapat sanang napaggamitan nito, at ilang pamilya ang dapat sana ay nakinabang dito.
Walang wangwang. Walang counter flow. Walang tong. Bakit nga ba napakalakas ng dating ng mga katagang ito ni P-Noy, na kung susuriin naman ay parang mababaw lamang? Simple lang. Ito ay dahil talaga namang galit at pagod na ang taong bayan sa pang-aabuso, pagiging arogante, pangungurakot at sa sari-saring kagarapalan na nasaksihan natin na talaga namang nakaka-insulto sa kabutihan at kagalingan nating mga Pilipino.
Sa usapin ng buwis na diumano ay hindi binayaran at sa mamamahaling sasakyan na naipasok ni Villarica sa bansa, ang akusado dito ay hindi lamang siya, kundi maging ang mga kawani ng pamahalaan na maaaring nagpalusot sa kanya. Kung mapapatunayang guilty nga siya, tila higit na mas guilty at talaga namang dapat papanagutin, ang mga kawani na nakilahok sa ganitong kalakaran. Wika nga, “It takes two to tango.” Sa kahit na anong kalakaran, palaging may dalawang partidong may pananagutan, kaya habang tinutugis ang mga hindi nagbabayad ng tamang buwis, dapat ding tugisin ang mga taong hindi dapat pumayag na sila ay palusutin. Tama na ang korupsyon! Kayang isipin, kayang gawin!
